“​የታፈነ ህዝብ ያምፃል!” 

የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ መነሳቱን አስመልክቶ ከህብር ራድዮ አዘጋጅ ሀብታሙ አሰፋ ጋር ያደረኩትን ቃለ-ምልልስ ቀጥሎ ያለውን ማያያዣ በመጫን ማዳመጥ ትችላላችሁ፡፡ “​የታፈነ ህዝብ ያምፃል

መምህርና ጦማሪ ስዩም ተሾመ
Advertisements

የቀንድ-አውጣ ኑሮ፡ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ወጣ፣ የፀረ-ሽብር ሕጉ መጣ!

ላለፉት አስር ወራት በሀገሪቱ ላይ ተጥሎ የነበረው የአስቸኳይ ግዜ አዋጅ በዛሬው ዕለት ተነስቷል። በእርግጥ መንግስት አዋጁ የተቀመጠለትን ዓላማ እንዳሳካ ገልጿል። ይሄን የተለመደ ፕሮፓጋንዳ ወደ ጎን በመተው የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ በተጨባጭ ያመጣው ለውጥ ከወደፊቱ የሀገሪቱ ፖለቲካዊ ሁኔታ አንፃር እንዴት ይታያል? በዚህ ፅሁፍ ከአስቸኳይ ግዜ አዋጁ መነሳት ጋር ተያይዞ ያሉትን አንዳንድ ሁኔታዎች በአጭሩ እንዳስሳለን።

መነሻ ይሆነን ዘንድ በመጀመሪያ የራሱን የግል ገጠመኝ ላካፍላችሁ። አንዳንዶቻችሁ እንደምታውቁት የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ከመታወጁ በፊት ታስሬ ነበር፡፡ የታሰርኩበት ዕለት መስከረም 20/2009 ዓ.ም ሲሆን የተከሰስኩበት ወንጀል “ሕዝብን ለአመፅ የሚያነሳሱ ፅሁፎችን ፅፈሃል፣ የጦር መሳሪያ በመኖሪያ ቤትህ ውስጥ ይገኛል” በሚል ወንጀል ነበር። በወሊሶ ከተማ ፖሊስ ጣቢያ እያለሁ መስከረም 28/2009 ዓ.ም የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ታወጀ። በማግስቱ ፖሊስ ጣቢያ ሊጠይቁኝ ከመጡ የስራ ባልደረቦቼ አንዱ የአስቸኳይ ግዜ አዋጅ መታወጁን ነገረኝ። እኔም እንደ ልማዴ በብጣሽ ወረቀት ላይ ማስታወሻ ያዝኩኝ። የማስታወሻው ጭብጥ የሚከተለው ነበር፡-

“ከስሙ መረዳት እንደሚቻለው “የአስቸኳይ ግዜ አዋጅ” የአጭር ግዜ መፍትሄ ነው። ሕዝቡ እያነሳ ላለው የመብት፥ ነፃነትና ተጠቃሚነት ጥያቄ ዘላቂ ምላሽ ለመስጠት አያስችልም። ሆኖም ግን፣ አዋጁ ትግባራዊ በሚሆንባቸው ቀጣይ ወራት ለችግሮቹ ዘላቂ መፍትሄ ለመስጠት የሚያስችል ዘዴ ለመቀየስ በቂ ግዜ ነው። በመሆኑም፣ የኢህአዴግ መንግስት የአስቸኳይ ግዜ አዋጁን እንደ ምቹ አጋጣሚ በመጠቀም ሕዝቡ ለሚያነሳቸው ችግሮች ዘላቂ መፍትሄ ለመስጠት ጥረት ማድረግ አለበት።”

መስከረም 30/2009 ዓ.ም የወሊሶ ከተማ ፖሊሶች በታሰርንበት ክፍል ውስጥ ድንገተኛ ፍተሻ በማድረግ ከላይ የተጠቀሰውን ማስታወሻ ከኪሴ ውስጥ ወሰዱ። ከተወሰኑ ቀናት በኋላ ይህን ፅሁፍ እንደ ማስረጃ በመጥቀስ “የአስቸኳይ ግዜ አዋጁን በመጣስ አመፅ ቀስቃሽ ፅሁፎችን በመፃፍና ለማሰራጨት ሲሞክር እጅ-ከፍንጅ ተይዟል” በሚል ተከሰስኩ። በዚህ ምክንያት ጉዳዩ በአስቸኳይ ግዜ አዋጁ በተቋቋመው ኮምንድ ፖስት መታየት አለበት በሚል ጥቅምት 17/2009 ዓ.ም ወደ ጦላይ ተወሰድኩ። ከዚህ ገጠመኝ በመነሳት ብዙ ነገር ማለት ይቻላል። ከእነዚህ ውስጥ እስኪ የተወሰኑትን ነጥቦች በማንሳት እንመልከት።

በመጀመሪያ ደረጃ እኔ የታሰርኩት በሕገ-መንግስቱ አንቀፅ 29 መሰረት ሃሳብና አመለካከቴን በነፃነት ስለገለፅኩ ሲሆን የተከሰስኩት አንቀፅ ደግሞ የፀረ-ሽብርተኝነት አዋጁ ነው። በእርግጥ የፀረ-ሽብር አዋጁ በወጣ የመጀመሪያ አመስት አመታት ውስጥ ብቻ 10 ጋዜጠኞች ሲታሰሩ 57ቱ ደግሞ ለስደት ተዳርገዋል። የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ከወጣ በኋላ ደግሞ ይሄው አፈና ይበልጥ ተጠናክሮ መቀጠሉ ይታወቃል። የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ከተነሳ በኋላ ደግሞ የፀረ-ሽብር አዋጁ የቀድሞ አገልግሎቱን መስጠት ይጀምራል። በመሆኑም፣ የዜጎች ዴሞክራሲያዊ መብትና ነፃነት እንደ ቀድሞ ይታፈናል። ዛሬ ላይ አስቸኳይ ግዜ አዋጁ ተነስቷል፡፣ አምባገነንነት ግን ይቀጥላል።  

በድጋሜ ከላይ ወደተጠቀሰችው ፅሁፍ ስንመለስ፣ አንዲት ብጣሽ ወረቀት ለከፋ ስቃይና እንግልት ዳርጋኛለች። ከሁሉም በላይ የሚቆጨኝ ግን በስጋቴ እውን መሆኑ ነው። ከፅሁፉ ጭብጥ መረዳት እንደሚቻለው፣ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁን እንደ ምቹ አጋጣሚ በመጠቀም ሀገሪቱ ላጋጠማት ፖለቲካዊ ችግር ዘላቂ መፍትሄ መፈለግ ይቻል ነበር። በእርግጥ ከአስቸኳይ ግዜ አዋጁ በስተጀርባ ያለው ምክንያት የኢህአዴግ መንግስት አስተዳደርና አገልግሎት አሰጣጥ ረገድ ያለበት ችግር ነው። አዋጁ ተግባር ላይ በዋለባቸው አስር ወራት የኢህአዴግ መንግስት እነዚህን ችግሮች በዘላቂነት ለመቅረፍ በሚያስችል መልኩ ሥር-ነቀል ለውጥና መሻሻል ለማምጣት ያደረገው ጥረት እዚህ ግባ የሚባል አይደለም።

በመሆኑም፣ ¨Crisis is the best opportunity to miss” እንደሚባለው፣ የኢህአዴግ መንግስት ከፀጥታና አለመረጋጋት ችግሩ መንስዔ የሆኑትን ችግሮች በመለየት ዘላቂ መፍትሄ ለመስጠት የሚችልበትን ምቹ አጋጣሚን ሳይጠቀምበት ቀርቷል። ለዚህ ደግሞ ዋናው ምክንያት የገዢው ፓርቲ አመራሮችና ደጋፊዎች ዘንድ የሚስተዋለው የተዛባ አመለካከት ነው። አብዛኞቹ የመንግስት አመራሮችና ደጋፊዎች በተለያዩ የሀገራችን አከባቢዎች የታየው አመፅና ተቃውሞ፣ እንዲሁም ይህን ተከትሎ የተከሰተው የፀጥታና አለመረጋጋት ችግር በፀረ-ሰላም ኃይሎች እና አፍራሽ አጀንዳ ባላቸው ሚዲያዎች፣ የተቃዋሚ ፖለቲካ መሪዎች፥ ጋዜጠኞችና የመብት ተሟጋቾች፣ እንዲሁም በገዢው ፓርቲ ውስጥ ባለው የኪራይ ሰብሳቢነት፥ ጠባብ ብሔርተኝነት እና የትምክህት አመለካከት ምክንያት እንደሆነ ሲጠቅሱ ይሰማል። የፖለቲካ ሳይንስ ምሁራን ግን ዜጎች ለአመፅና ተቃውሞ አደባባይ የሚወጡት “በሚያገኙት እና ማግኘት በሚገባቸው” መካከል ያለው ልዩነት ይበልጥ እየሰፋ በመሄዱ ምክንያት እንደሆነ ይገልፃሉ።

ህዝባዊ አመፅና ተቃውሞ ወደ ሁከትና ብጥብጥ፣ ብሎ ወደ ግጭትና አለመረጋጋት ሊያመራ የሚችልበት ምክንያት ግን የመንግስት አፀፋ እርምጃ ነው። የሕዝብ ጥያቄ ከፖለቲካዊ መብትና ነፃነት፣ እንዲሁም ኢኮኖሚያዊ ተጠቃሚነት ጋር የተያያዘ ነው። ሕዝቡ የሚያነሳውን ጥያቄ መንግስት በአግባቡ ተቀብሎ ተገቢ ምላሽ የሚሰጥ ከሆኑ የአደባባይ አመፅና ተቃውሞ ወደ ሁከትና ብጥብጥ አያመራም፡፡ በተቃራኒው፣ የሕዝቡን ጥያቄ በኃይል ለማፈን ጥረት የሚያደርግ ከሆነ ግን የህዝቡ ዴሞክራሲያዊ ጥያቄ ወደ ግጭትና አለመረጋጋት ያመራል።

ከአስቸኳይ ግዜ አዋጁ መታወጅ በፊት በነበሩት አመታት ዜጎች ዴሞክራሲያዊ መብቶቻቸውን በአመፅና ተቃውሞ ካልሆነ በስተቀር በመደበኛ የፖለቲካ አካሄድ እንዳይጠይቁ ተደርገዋል። መደበኛ የተባሉት መንገዶች በሕገ-መንግስቱ ላይ በግልፅ የተቀመጡ ሲሆን ከእነዚህ ውስጥ፤ አንቀፅ 29፡- “የአመለካከትና ሃሳብን በነፃ የመያዝና የመግለፅ መብት”፣ አንቀፅ 30፡- “የመሰብሰብ፥ ሰላማዊ ሰልፍ የማድረግ ነፃነትና አቤቱታ የማቅረብ መብት”፣ እንዲሁም አንቀፅ 31፡- “የመደራጀት መብት” በግንባር ቀደምትነት የሚጠቀሱ ናቸው።

ሆኖም ግን፣ ከላይ የተጠቀሱት ዴሞክራሲያዊ መንገዶች ከሞላ-ጎደል በፀረ-ሽብር ህጉ ተገድበዋል። ስለዚህ፣ በአመፅና ተቃውሞ ካልሆነ በስተቀር ዜጎች ሃሳብና አመለካከታቸውን፣ ቅሬታና አቤቱታቸውን ሊገልፁ የሚችሉበት መንገድ የለም። ባለፈው አመት በኦሮሚያ፥ አማራና በደቡብ ክልሎች የታየው ሕዝባዊ አመፅና ተቃውሞ ዋና ምክንያቱ የፀረ-ሽብር አዋጁ ነው። በዚህ ምክንያት ዜጎች “የተሻለ መብትና ነፃነት፣ እንዲሁም ፍትሃዊ ተጠቃሚነት ይገባናል” የሚል ዴሞክራሲያዊ ጥያቄ ለማንሳት የሚችሉበት መተንፈሻ ቀዳዳ ሲያጡ በአመፅና ተቃውሞ አደባባይ ወጡ። በእነዚህ ዜጎች ላይ የተወሰደው የኃይል እርምጃ ሁኔታውን እያባባሰው በመሄዱ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ታወጀ።

በዛሬው ዕለት የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ሲነሳ ለአመፅና ተቃውሞ መነሻ የነበረው የፀረ-ሽብር አዋጁ ወደ ቀድሞ ተግባሩ ይመለሳል። ይህ ደግሞ በተራው ለሌላ አመፅና ተቃውሞ ይወልዳል። “ይህን አመፅና ተቃውሞ ዳግም በአስቸኳይ ግዜ አዋጅ መቆጣጠር ይቻላል ወይ”? የሚለውን ወደፊት አብረን እናያለን። ለአሁኑ ግን የቀድ-አውጣ ኑሮ ይቀጥላል፡፡ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ሲወጣ የፀረ-ሽብር ሕጉ መጣ፣ ነገደ ቀንድ-አውጣ ከቤት እንዳትወጣ!

ሀገር የሚፈርሰው በዜጎች ነፃነት ሳይሆን በአምባገነኖች ፍርሃት ነው!

የቀድሞ የሕዝብ ተወካዮች ምክር ቤት አባል አቶ ግርማ ሰይፉ ዛሬ ወደ አንድ አቃቢ-ሕግ ቢሮ ሄዶ የታዘበውን ነገር በፌስቡክ ገፁ ላይ አስነብቦናል። በእርግጥ አቶ ግርማ ወደ ተጠቀሰው ቢሮ የሄደው የእነ ኤሊያስ ገብሩ እና ዳኒኤል ሺበሺ ጉዳይን ከምን እንደደረሰ ጠይቆ ለማጣራት ነበር። ነገር ግን፣ ጉዳዩ የሚመለከታቸው የሥራ ኃላፊ የሰጡት ምላሽ ግን እጅግ በጣም የሚያስገርም ከመሆኑም በላይ የአምባገነን መንግስትን ትክክለኛ ባህሪን በግልፅ የሚያሳይ ነው።

እነ ኤሊያስ ከታሰሩ ስድስት ወር ሊሞላቸው ነው። ለመታሰራቸው በዋና ምክንያትነት የተጠቀሰው ደግሞ ‘በማህበራዊ ሚዲያ ላይ አመፅና ሁከት የሚያነሳሳ ተግባር ፈፅመዋል’ የሚል ነው። በዚህ ጉዳይ፣ እኔን ጨምሮ ብዙ ጦማሪያን፣ ጋዜጠኞች፣ እንዲሁም የተቃዋሚ ፓርቲ አባላትና አመራሮች ለእስርና እንግልት መዳረጋቸው ይታወሳል። ይሁን እንጂ፣ “ሕዝብን ለአመፅና ሁከት በማነሳሳት” በሚል ሰበብ ከዚህ ቀደም፣ አሁንም፣ ወደፊትም የሚታሰሩ ሰዎች ሁሉም “የፍርሃት ሰለባዎች” ናቸው ማለት ይቻላል፡፡

በእርግጥ አብዛኞቻችሁ “የምንና የማን ፍርሃት?” የሚል ጥያቄ በውስጣችሁ እንደምታነሱ እገምታለሁ። መልሱ “የአምባገነኖች ፍርሃት” የሚል ነው። ፅንሰ-ሃሳቡን በግልፅ ለመረዳት በአምባገነን መንግስት እና በኢንፎርሜሽን ኮሚዩኒኬሽን ቴክኖሎጂ መካከል ያለውን ባላንጣነት በአጭሩ መዳሰስ ያስፈልጋል፡፡ በመሰረቱ አምባገነን መንግስታት እና የኢንፎርሜሽን ኮሚዩኒኬሽን ቴክኖሎጂዎች አይን እና ናጫ ናቸው። ለምን?

አንዳንድ የዘርፉ ምሁራን በ1989 ዓ.ም በምስራቅ አውሮፓ ሕዝቦች ላይ ተጭኖ የነበረው የሶቬት ሕብረት አምባገነናዊ ሥርዓት እንዳልነበር ሆኖ የተገረሰሰው በቴሌቪዥን አማካኝነት እንደሆነ ይገልፃሉ። በጉዳዩ ዙሪያ በወቅቱ የአሜሪካ ፕረዜዳንት የነበሩት ሮናልድ ሬገን በለንደን ከተማ ባደረጉት ንግግር እንዲህ ብለው ነበር፡- “The Goliath of totalitarianism will be brought down by the David of the microchip” እንደ ሬገን አገላለፅ፣ ቴሌቪዥን፣ ራዲዮ፣ ኮምፒውተር፣ ሞባይል፣ እና ሌሎች የኤሌከትሮኒክስ መገናኛ ቴክኖሎጂዎች መሰረት የሆነው “ማይክሮቺፕ” (microchip) ለአምባገነን መንግስታት ልክ እንደ “ኤች.አይ.ቪ” (HIV) ቫይረስ ነው። ምንም ያህል ጥንካራና አይበገሬ ቢመስሉ አንዴ በማይክሮቺፕ ቫይረስ ከተያዙ ቀስ-በቀስ እየገዘገዘና እያመነመነ ለውድቀት ይዳርጋቸዋል።

የኤሌክትሮኒክስ ማይክሮችፕ ከፈጣን የኢንተርኔት ግንኙነት መረብ ጋር ሲያያዝ ደግሞ የአምባገነኖችን ውድቀት በእጅጉ ያፋጥነዋል። እ.አ.አ. በ1996 በተካሄደው የአለም ኢኮኖሚክ ፎረም ይፋ የተደረገው የኢንተርኔት ነፃነት አዋጅ፦ “the global social space we are building to be naturally independent of the tyrannies [governments] seek to impose on us” የሚል መርህ ላይ የተመሠረተ ነው፡፡ ይህ የኢንተርኔት ቴክኖሎጂ ከአፈጣጠሩ ጀምሮ ፀረ-አምባገነናዊ ሥርዓት ስለመሆኑ በግልፅ ይጠቁማል።

አሁን ላይ በሚሊዮን የሚቆጠሩ የሀገራችን ዜጎች የዕለት-ዕለት እንቅስቃሴ ከማይክሮቺፕ እና ከኢንተርኔት ጋር የተቆራኘ ነው። ከገጠር እስከ ከተማ በመኖሪያ ቤታቸው፣ በሥራ ቦታ ወይም በመዝናኛ ቦታ ከአጠገባቸው በማይለየው ሞባይል ስልክ አማካኝነት ሃሳብና መረጃ ይቀያየራሉ።

በሀገራችን ካለው ነባራዊ ሁኔታ አንፃር ደግሞ ማህበራዊ ሚዲያዎች ነፃ የውይይት መድረክ እየሆኑ መጥተዋል። አንዳንድ የጥናት ውጤቶች እንደሚጠቁሙት፣ ማህበራዊ ሚዲያዎች ለሕትመትና የኤሌክትሮኒክ ሚዲያዎች የመረጃ ምንጭ ሆነው በማገልገል ላይ ይገኛሉ። በመሆኑም፣ በፖለቲካ ንቁ-ተሳትፎ የሚያደርገው የሕብረተሰብ ክፍል በአብዛኛው የማህበራዊ ሚዲያዎች ተጠቃሚ አየሆነ መጥቷል። ከዚህ በተጨማሪ፣ አብዛኞቹ የሙያና ሲቭል ማህበራት፣ የፖለቲካ ድርጅቶች እና የሙያና ሲቭል ማህበራት፣ እንዲሁም የአለም-አቀፉ ማህብረሰብ የማህበራዊ ሚዲያዎች ተጠቃሚ ሆነዋል።

አብዛኞቹ የሀገራችን ጦማሪያን እና ጋዜጠኞች ደግሞ በማህበራዊ ሚዲያዎች አማካኝነት ሃሳብና አመለካከታቸውን በነፃነት በመግለፁ ግንባር-ቀደም ተጠቃሽ ናቸው። ይህ በወጣቱ የሕብረተሰብ ክፍል ዘንድ፣ በፖለቲካ ቡድኖችና የሲቭል ማህበራት፣ እንዲሁም በአለም-አቀፉ ማህብረሰብ ዘንድ ተሰሚ እንዲሆኑ አስችሏቸዋል። የአምባገነን መንግስታት ፍርሃት የሚመነጨው ከዚህ ነው። በኢንተርኔት አጠቃቀም እና በአምባገነን መንግስታት መካከል ስላለው ግንኙነት የተሰራ ጥናት የአምባገነኖችን ፍርሃት እንዲህ ሲል ገልፆታል፡- 

“Four separate areas of Internet use threaten authoritarian regimes: mass public use, civil society organizations (citizens’ pressure groups), economic groups and the international community.” 

ለዚህ ፅሁፍ መነሻ በሆነው ውይይት፣ አቃቢ-ሕግ እነ ኤሊያስ ያለ ምንም ውሳኔ ለረጅም ግዜ መታሰራቸውን አስመልክቶ ከአቶ ግርማ ሰይፉ ለቀረበላቸው አቤቱታ የሰጡት ምላሽ “እነዚህ እኮ ሀገር ሊያፈርሱ የነበሩ ናቸው” የሚል ነው፡። በእርግጥ ዜጎች ሃሳብና አመለካከታቸውን በነፃነት ስለ ገለፁ የሚፈራውና የሚፈርሰው ሀገር ሳይሆን አምባገነናዊ ሥርዓት ነው። ሀገር የሚፈርሰው እንደነ ኤሊያስና ዳኒኤል ያሉ ፀሃፊዎች ሃሳብና አመለካከታቸውን በነፃነት ስለገለፁ አይደለም፡፡ ከዚያ ይልቅ፣ ሀገር የሚፈርሰው አምባገነኖች በፍርሃት በሚወስዱት እርምጃ፣ በዚህም በዜጎች ላይ በሚፈፅሙት በደልና ግፍ ነው። በአጠቃላይ፣ ሀገር የሚፈርሰው በዜጎች ነፃነት ሳይሆን በአምባገነኖች ፍርሃት ነው!

የአስቸኳይ ጊዜ ዐዋጁ መራዘም ለማን? (VOA)

በኢትዮጵያ ከዚህ ቀደም ታውጆ የነበረውና ለስድስት ወራት የዘለቀው የአስቸኳይ ጊዜ ዐዋጅ ለአራት ወራት ተራዝሟል። የመጀመሪያው ዐዋጅ ተግባራዊ መደረግ በጀመረበት የመጀመሪያ ወራት ታስረው የተፈቱ ሁለት ወጣቶችና የሕግ ባለሞያ አነጋግረናል።

  • ስዩም ተሾመ የኢንተርኔት አምደኛና በአምቦ ዩኒቨርስቲ ወሊሶ ካምፓስ መምሕር ነው። 
  • በፍቃዱ ኃይሉ የዞን ዘጠኝ አምደኛና ጸሐፊ ነው።
  • የሕግ ባለሞያውን አቶ ሙሉጌታ አረጋዊን

ፅዮን ግርማ በተራዘመው ዐዋጅ ዙሪያ ያዘጋጀችውን ዘገባ ቀጥሎ ያለውን ማያያዣ (Link) በመጫን ማዳመጥ ትችላላችሁ፦ 

የአስቸኳይ ጊዜ ዐዋጁ መራዘም ለማን?


ሚያዚያ 01, 2017

ጽዮን ግርማ (VOA)

መንግስት የአስቸኳይ ግዜ አዋጁን ከማራዘም ሌላ አማራጭ የለውም!

የኢህአዳግ መንግስት በየመድረኩ የሚናገረውን ሁሉ አምነው የሚቀበሉ፣ ችግሮቹን “በጥልቅ ተሃድሶ” ይፈታል የሚሉ አባላትና ደጋፊዎች አሉት። ነገር ግን፣ የኢትዮጲያን ፖለቲካ በቅርበት ለሚከታተል ሰው ኢህአዴግ የሚለውን ከማመን ይልቅ ቀጣይ ተግባሩን መገመት በጣም ይቀላል። ለቀጠይ አራት ወራት እንዲራዘም የተወሰነውን የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ እስኪ እንደ ማሳያ ወስደን በዝርዝር እንመልከት።

የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ የታወጀው መስከረም 28/2009 ዓ.ም ነው። ነገር ግን፣ ተግባራዊ የተደረገበት ዕለት መቼ ነው? አዋጁ እንዲራዘም የተወሰነው ዛሬ ነው። ነገር ግን፣ አዋጁ እንደሚራዘም እርግጥ የሆነው መቼ ነው? ለእነዚህ ጥያቄዎች ትክክለኛ ምላሽ ለመስጠት የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ በተግባር የታወጀበትን ዕለትና ምክንያት፣ እንዲሁም ካለፈው አመት ጀምሮ የታየውን የሕዝብ የአመፅና ተቃውሞ እና የኢህአዴግ መንግስትን እንቅስቃሴን በጥሞና ማጤን ያስፈልጋል።

የመከላከያ ሚኒስትሩ አቶ ሲራጅ ፈጌሳ ከ15 ቀናት በፊት የሰጡትን መግለጫ እንደ መነሻ መውሰድ ይቻላል። በሚኒስትሩ መግለጫ መስከረም 28/2009 ዓ.ም በታወጀው የአስቸኳይ ግዜ አዋጅ በዜጎች ላይ ከተጣሉት ገደቦች ውስጥ የተወሰኑት እንዲነሱ መደረጋቸው ጠቁመዋል። ለምሳሌ፣ ዜጎች ከምሽቱ 12፡00 ጀምሮ በተቋማትና በኢንቨስትመንት ፐሮጀክቶች አከባቢ እንዳይንቀሳቀሱ የሚያግደው የሰዓት ገደብ ተነስቷል። ከዚህ በተጨማረሪ፣ ኮማንድ ፖስቱ በአዋጁ መሰረት አነሳሳሽ (inciting) የሆኑ የሚዲያ መረጃዎችን መከታተል እንደሚያቆም ገልጧል። የሚኒስትሩ መግለጫ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ሊራዘም እንደሚችል ጠቋሚ ነበር።

አዋጁ ተግባራዊ የሆነው በይፋ ከመታወጁ በፊት ነው

አስቸኳይ ግዜ አዋጁ የታወጀበትን መሰረታዊ ምክንያት በዝርዝር ስንመለከት ግን ነገሩ ከጠበቅነው ውጪ ይሆናል። ምክንያቱም፣ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ተግባራዊ የሆነው ከመታወጁ አንድ ወር በፊት ቀደም ብሎ፣ በነሃሴ 2008 ዓ.ም ነበር። ሌላው የአስኳይ ግዜ አዋጁ መራዘሙ እርግጥ የሆነው ዛሬ ሳይሆን ከስድስት ወራት በፊት ገና አዋጁ ሲታወጅ ነበር። ለምንና እንዴት?

በእርግጥ ብዙዎቻችን የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ የታወጀበት ምክንያት በተለያዩ የሀገሪቱ አከባቢዎች የፀጥታና አለመረጋጋት ችግር ስለተከሰተ እንደሆነ እናስባለን። ነገር ግን፣ በተለያዩ የሀገሪቱ አከባቢዎች የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴ በስፋት የተጀመረው ከታህሳስ 2008 ዓ.ም ጀምሮ ነው። ከዚያ በኋ ችግሩ ይበልጥ እየተስፋፋ ሄዶ በነሃሴ ወር መጨረሻ ላይ የሀገሪቱ ጠ/ሚኒስትር “ሁሉም የፀጥታ ኃይሎች የሕግ የበላይነትን እንዲያስከብሩ አዝዣለሁ” በማለት መንግስት ሙሉ አቅሙን ተጠቅሞ የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴውን በሃይል ለማዳፈን መሞከሩ ይታወሳል። ሆኖም ግን፣ የፀጥታ ኃይሎች በሕዝቡ ላይ የሚወስዱት ያልተመጣጠነ የኃይል እርምጃ ሕዝባዊ አመፅና ተቃውሞውን ይበልጥ አባብሶታል። በመጨረሻም መስከረም 2009 ዓ.ም መገባደጃ ላይ በኢሬቻ በዓል ላይ የደረሰውን አደጋ ተከትሎ በተለያዩ የኦሮሚያ አከባቢዎች በመንግስትና ግል ንብረት ላይ ጉዳት መድረሱን ተከትሎ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ታወጀ።

በእርግጥ ጠ/ሚ ኃይለማሪያም ደሳለኝ ነሃሴ 24/2008 ዓ.ም “ሁሉም የፀጥታ ኃይሎች የሕግ የበላይነትን እንዲያስከብሩ አዝዣለሁ” በማለት የሰጡት መመሪያ በተግባር ከአስቸኳይ ግዜ አወጁ ጋር ፍፁም ተመሣሣይ ነበር። ይሁን እንጂ፣ ለ10 ወራት ያህል ሀገሪቱ በአመፅና ተቃውሞ ስትናጥ የአስቸኳይ ግዜ አዋጅ በግልፅ አልታወጀም ነበር። የአመፅና አለመረጋጋት ችግሩን ለመግታት ከሆነ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ መታወጅ የነበረበት በ2008 ዓ.ም የታህሳስ ወይም ነሃሴ ወር ላይ ነበር።

በመስከረም ወር መጨረሻ ላይ የታወጀበት ምክንያት ላለፉት አስር ወራት ባልታየ መልኩ በሕዝብና መንግስት ንብረት ላይ ከፍተኛ ጉዳት ስለደረሰ ነው። ስለዚህ፣ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ በንብረት ላይ የሚደርሰውን ጉዳት ለመከላከል እንጂ የአመፅና አለመረጋጋት ችግሩን ለመቅረፍ አይደለም። ምክንያቱም፣ ከ15 ቀናት በፊት የመከላከያ ሚኒስትሩ በሰጡት መግለጫ መሰረት፣ በተለይ ከምሽቱ 12፡00 ጀምሮ በተቋማትና በኢንቨስትመንት ፐሮጀክቶች አከባቢ እንዳይንቀሳቀሱ በዜጎች ላይ ተጥሎ የነበረው የሰዓት እገዳ መነሳቱ በሕዝብና መንግስት ንብረት ላይ ጉዳት ይደርሳል የሚለውን ስጋት ከሞላ ጎደል ማስወገድ እንደተቻለ በግልፅ ይጠቁማል። ታዲያ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ማራዘም ለምን አስፈለገ? ጥያቄውን በግልፅ ለመመለስ በ2008 ዓ.ም የጀመረው የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴው በዝርዝር መመልከት ያስፈልጋል።

የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴ ሲጀመር በመጀመሪያ በቦታው ደርሶ ሁኔታዎችን ለመቆጣጠር ጥረት የሚያደርገው የአከባቢው ፖሊሶች ናቸው። ሁኔታው ከከተማ፥ ወረዳና ዞን ፖሊስ አቅም በላይ ሲሆን የክልል ልዩ ፖሊስ ይመጣል። ከዚያ በመቀጠል የፌዴራል ፖሊስ እና የሀገር መከላከያ ሠራዊት ይከተላሉ። ከታህሳስ 2008 ዓ.ም እስከ መስከረም 2009 ዓ.ም ድረስ በተለያዩ የሀገሪቱ አከባቢዎች የተነሳውን የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴ ለመቆጣጠር የተደረገው ጥረት በዚህ ቅድም-ተከተል መሰረት ነበር።

በዞን፥ ወረዳና ከተማ ደረጃ ያሉ የፖሊስ አባላት ሕዝባዊ መሰረት ያለው የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴን መቆጣጠር አይችሉም። ምክንያቱም፣ ፖሊሶቹም የማህብረሰቡ አባላት እንደመሆናቸው መጠን ከአብዛኛው የሕብረተሰብ ክፍል መነጠል አይሹም። በተመሣሣይ፣ የክልል ልዩ ፖሊሶች በአብዛኛው ከከተማው የሕብረተሰብ ክፍል ጋር ረዘም ላለ ግዜ በአብሮነት ያሳለፉ፣ በብሔር እና ቋንቋ የሚግባቡ ስለሆነ ለሕዝቡ ጥያቄ የእኔነት ስሜት አላቸው። እነዚህ ኃይሎች ከታህሳስ እስከ ነሃሴ 2008 ዓ.ም በተለይ በኦሮሚና አማራ ክልል የተነሱ የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴዎችን ለመቆጣጠር ተስኗቸው እንደነበር ይታወቃል።

በእርግጥ የፌደራል ፖሊስ አደረጃጀት ከክልል ልዩ ፖሊስ እና ከአከባቢው ፖሊሶች የተለየ ቢሆንም በተወሰነ ግዜ በተለያዩ አከባቢዎች የሚነሱ የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴዎችን በአንድ ግዜ ለመቆጣጠር የሚያስችል አቅም የለውም። ስለዚህ፣ በተለያዩ የሀገሪቱ አከባቢዎች የሚነሱ የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴዎችን ረዘም ላለ ግዜ በአንድ አከባቢ በመቆየት ችግሩን መቆጣጠር የሚችለው የሀገር መከላከያ ሠራዊት ብቻ ነው።

በተለይ በ2008 ዓ.ም የመጨረሻዎቹ ሁለት ወራት በተለይ በአማራና ኦሮሚያ ክልል የነበረው የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴ ከአከባቢ ፖሊሶች፣ ከክልል ልዩ ኃይል እና ከፌዴራል ፖሊሶች አቅም በላይ እየሆነ መምጣቱ ይታወሳል። ነበክልል ደረጃ ያሉ የፀጥታ ኃይሎች፡- የክልል ልዩ ፖሊስ፣ እና የዞን፥ ወረዳና ከተማ ፖሊሶች በአከባቢያቸው የሚነሱ የአመፅና አለመረጋጋት ችግሮችን ያለ ፌዴራል ፖሊስ ወይም መከላከያ ሠራዊት ድጋፍ መቆጣጠር ተስኗቸው ነበር። በዚህ ረገድ በአማራ ክልል ልዩ ፖሊስ እና በፌዴራል ፖሊሶች መካከል የነበረውን ክፍተት እንደማሳያ መጥቀስ ይቻላል።

ከዚህ በተጨማሪ፣ የፌደራል ፖሊስ በተለያዩ የሀገሪቱ አከባቢዎች የሚፈጠሩ የፀጥታና አለመረጋጋት ችግሮችን በአንድ ግዜ ለመቆጣጠር የሚያስችል ተቋማዊ አቅም የለውም። ስለዚህ፣ በነሃሴ ወር መጨረሻ ላይ ጠ/ሚኒስትሩ “ሁሉም የፀጥታ ኃይሎች የሕግ የበላይነትን እንዲያስከብሩ አዝዣለሁ” በማለት መመሪያ የሰጡበት መሰረታዊ ምክንያት የመከላከያ ሠራዊቱን እንደ ፖሊስ በመጠቀም የተፈጠረውን ክፍተት ለማስወገድና የፀጥታ ችግሩን ለመቅረፍ ነበር።

በነሃሴ ወር መጨረሻ ላይ ጠ/ሚኒስትር ኃይለማሪያም የሰጡት መመሪያ ዝርዝር የአፈፃፀም ስላልወጣለት እንጂ ከወር በኋላ ከወጣው የአስቸኳይ ግዜ አዋጅ ጋር ፍፁም ተመሣሣይ ነው። ስለዚህ፣ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ተግባራዊ መደረግ የጀመረው በነሃሴ 2008 ዓ.ም ሲሆን በይፋ የታወጀው ደግሞ መስከረም 28/2009 ዓ.ም እንደሆነ መገንዘብ ይቻላል። ሆኖም ግን፣ ከአከባቢው ፖሊስ እስከ መከላከያ ሠራዊት ድረስ ያለው የሥልጣን እርከንና የአሰራር ቅደም ተከተል የጠ/ሚ መመሪያ በታሰበው ደረጃ ተግባራዊ ለማድረግ ምቹ አልነበረም።

ሁኔታው በዚህ መልኩ ለአንድ ወር ከቀጠለ በኋላ የኢሬቻ በዓል ደረስ። በበዓሉ ላይ የተከሰተው አደጋና እሱን ተከትሎ የተፈጠረው የአመፅና ሁከት መንግስትን አጣብቂኝ ውስጥ ከትቶታል። በወቅቱ መንግስት የአስቸኳይ ግዜ አዋጅ ከማወጅ በስተቀር ሌላ ምርጫና አማራ አልነበረውም። በአዋጁ አማካኝነት ከላይ የተጠቀሰውን የአሰራር ቅድመ ሁኔታ በማንሳት የመከላከያ ሠራዊቱን በቀጥታ እንደ ፖሊስና ፀጥታ አስከባሪ በመጠቀም ሁኔታዎችን ካልተቆጣጠረ በስተቀር የመንግስታዊ ሥርዓቱ ሕልውና አደጋ ይወድቅ ነበር።

የአስቸኳይ ግዜ አዋጁ ከተነሳ በኋላ በተለያዩ የሀገሪቱ አከባቢዎች የአመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴ ቢነሳ እንደ መከላከያ ሠራዊቱ በአንድ ግዜ በተለያየ ቦታ ደርሶ ችግሩን ለመቆጣጠር የሚያስችል አቅም ያለው ኃይል አለ? የለም! ታዲያ፣ የኢህአዴግ መንግስት አዋጁ ከማራዘም ሌላ ምን አማራጭ አለው?

የመንግስትና ሕዝብ ምርጫ የሌለው አማራጭ!

ከላይ ለቀረበው ጥያቄ የምንሰጠው ምላሽ እንደየግዜው ይለያያል። በቅድሚያ ግን በተለይ ከ2008 ዓ.ም ጀምሮ በተለያዩ የሀገሪቱ አከባቢዎች ለተከሰተው የአመፅና አለመረጋጋት ችግር መንስዔን በአጭሩ እንመልከት። ሀገሪቱ አሁን ለገባችበት የፀጥታና አለመረጋጋት ችግር መንስዔው የዜጎች ዴሞክራሲያዊ መብትና ነፃነት አለመከበሩ፣ የመልካም አስተዳደር እጦት የፈጠረው ምሬት፣ የብዙሃኑን እኩልነትና ፍትሃዊ ተጠቃሚነት የማያረጋግጥ የመንግስት ሥራና አሰራር የፈጠረው ብሶት፣ እና የመሳሰሉት ፖለቲካዊና አስተዳደራዊ ችግሮች ናቸው።
ከላይ የተጠቀሱትን ፖለቲካዊና አስተዳደራዊ ችግሮች በሰለጠነ መንገድ ለመፍታት የሚቻለው ከግዜ ወደ ግዜ እየዳበረ በሚሄድ ዴሞክራሲያዊ ሥርዓት አማካኝነት ነው። ነገር ግን፣ የኢህአዴግ መንግስት ባለፉት አስር አመታት በተለይ የፀረ ሽብር አዋጅ የመረጃ ነፃነትና ሚዲያ አዋጅ፣ የበጎ አድራጎት ድርጅቶችና ማህበራት ማቋቋሚያ አዋጅ፣ …ወዘተ የመሳሰሉትን ሕገ-መንግስቱን የሚፃረሩና የዜጎችን ዴሞክራሲያዊ መብትና ነፃነት የሚገድቡ አዋጆችን በማውጣት እና እነዚህን አዋጆች አስታኮ በሚስዳቸው ኢ-ፍትሃዊ እርምጃዎች ምክንያት የዴሞክራሲያዊ ሥርዓት መዋቅር ሙሉ በሙሉ አፍርሶታል። በተለይ ከ1997 ዓ.ም ጀምሮ ሕዝቡ የሚያነሳቸውን ፖለቲካዊና አስተዳደራዊ ችግሮችን በሰለጠነ መንገድ ለመፍታት በሚያስችል መልኩ ዴሞክራሲያዊነትን እያጎለበተ ከመሄድ ይልቅ አምባገነናዊ ፈላጭ-ቆራጭነትን እያዳበረ መጥቷል።

ከገዢው ፓርቲ የፖለቲካ ወገንተኝነትና ተፅዕኖ ነፃ ሆኖ ሃሳብና አመለካከቱን የሚገልፅበት ነፃ ሚዲያ ከሌለ፤ ድጋፍና ተቃውሞውን፣ አቤቱታና ቅሬታውን የሚያስተጋባለት አማራጭ የፖለቲካ ኃይል ከሌለ፤ የላቀ የፖለቲካ ተሳትፎ እንዲኖረው የሚያግዙ የሲቭል ማህበራት ከሌሉ፣ እንዲሁም ገዢው ፓርቲ በውስጡ የተለየ አቋምና አመለካከት ያላቸው አባላትና አመራሮችን በአግባቡ ተቀብሎ የማያስተናግድ ከሆነ ሕዝቡን ለአመፅና ተቃውሞ እንዳይነሳሳ፣ ሀገሪቷንም ከፅጥታና አለመረጋጋት ችግር መታደግ አይቻልም?

በዚህ የፈረሰ መዋቅር ላይ የእኩልነትና ፍትሃዊ ተጠቃሚነት ጥያቄ የሚያስነሱ የልማት ሥራዎችና የአገልግሎት አሰጣጥ፣ እንዲሁም ሥር የሰደደ የመልካም አስተዳደር ችግር ሲታከልበት ከአመፅና ተቃውሞ በስተቀር ሕዝቡ ሌላ ምርጫ የለውም። ስለዚህ፣ የፈረሰውን የዴሞክራሲ መዋቅር መልሶ መገንባት እስካልተቻለ ድረስ ሕዝብ ለአመፅና ተቃውሞ አደባባይ መውጣቱን አያቆምም። በተመሣሣይ፣ የኢህአዴግ መንግስት የአስቸኳይ ግዜ አዋጁን ከማራዘም በስተቀር ሌላ ምርጫ የለውም። ምክንያቱም፣ ሕዝቡን መብትና ነፃነት እየነፈገና አስተዳደራዊ በደል እየፈፀመበት፣ ሃሳብና ብሶቱን፥ አቤቱታና ምሬቱን እንዳይገልፅ በጉልበት የሚያፍነው ከሆነ ለአመፅና ተቃውሞ አደባባይ ከመውጣት በስተቀር ሌላ አማራጭ የለውም።

ያለ ቅጥ የታፈነ ነገር በድንገት ይፈነዳል። የኢህአዴግ መንግስት በዴሞክራሲና መልካም አስተዳደር እጦት የታፈነውን ሕዝብ መልሶ በጉልበት ሲያፍነው አመፅና ተቃውሞ በድንገት መፈንዳቱ አይቀርም። ስለዚህ፣ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁን በማራዘም የመከላከያ ሠራዊቱ የፖሊስና የፀጥታ አስከባሪዎችን ሥራና ተግባራ እያሰራ ካላስቀጠለው በስተቀር ሀገሪቷ በድንገተኛ አመፅና ተቃውሞ ልትናጥ፣ በዚህም የገዢው ፓርቲ ሕልውና አደጋ ላይ ሊወድቅ እንደሚችል መገመት ቀላል ነው።

ቀደም ሲል ለመግለፅ እንደተሞከረው፣ በቀጣይ ከሕዝቡ ሊነሳ የሚችለውን አመፅና ተቃውሞ እንቅስቃሴ ከመከላከያ ሠራዊት በስተቀር መቆጣጠር የሚችል ኃይል የለም። በመሰረቱ፣ መከላከያ ሠራዊት ድርሻና ኃላፊነት የሕዝብን ሰላምና የሀገርን ሉዓላዊነት ከጠላት መከላከል ነው። ሠራዊቱ የሰለጠነው ጠላትን ለመዋጋት እንጂ ሕዝብና መንግስትን ለመዳኘት አይደለም።

ሰለምና ሉዓላዊነትን ከማስከበር ባለፈ የፖሊስን ተግባር እየተወጣ፣ የመንግስትን ክፍተት እየሸፈነ እና የሕዝብን ጥያቄ ወደ ጎን እየገፋ መቀጠል አይችልም። ስለዚህ፣ ከተወሰነ ግዜ በኋላ የመከላከያ ሠራዊት ለኢህአዴግ መንግስት የሥልጣን ማራዘሚያ ሆኖ መቀጠል ይሳነዋል። ይህ መቼ እንደሚሆን በእርግጠኝነት መገመት ቢከብድም ግዜው የኢህአዴግ መንግስት መጨረሻ ስለመሆኑ ግን ጥርጥር የለውም። ከዚህ አንፃር፣ ሥር-ነቀል ታሃድሶ ከማድረግ ይልቅ የአስቸኳይ ግዜ አዋጁን በማራዘም ችግሩን ለማድበስበስ መሞከር ራስን ለውድቀት ማመቻቸት ነው።

A license to torture

It was around 6:30 am on 30 September 2016 when I was rudely awakened by loud knocks on my door and someone shouting out my name. Peeping through the keyhole, I saw around 10 local police officers. Some of them were staring at the door while others were guarding the corridor.

I said to myself, “Yap! At last…here you go, they have come for you!”

Seyoum Teshome is a professor at a university in Ethiopia and writes to fight the spread of fear that has engulfed his country as a result of an increasingly repressive administration. In September 2016, Seyoum was arrested and charged with incitement to violence against the state. In this blog, he describes the treatment of prisoners in one of Ethiopia’s rehabilitation centres, where he was detained further to his arrest. Thousands of Ethiopians like Seyoum have been arrested and tortured in rehabilitation centres since the state of emergency was imposed in October 2016.

​One of them asked if I was Mr Seyoum Teshome to which I replied in the affirmative. They said they wanted to talk to me for a moment, so I opened the door. They showed me a court warrant which gave them permission to search my house. The warrant indicated that I had illegal weapons and pamphlets to incite violence against the government.
Accused without evidence

After searching my entire house and despite finding no signs of the said items, they arrested and took me to a local police station. They also carried off my laptop, smartphone, notebooks and some papers. Confident that they hadn’t found the items mentioned in the court warrant, I was certain of my release. However, three hours later, I found myself being interrogated by a local public prosecutor and two police investigators. The interrogation eventually led to the commencement of a legal charge.

I was scheduled to sit a PhD entry exam on 2 October 2017 at Addis Ababa University, something I had been working towards for a very long time. Throughout the interrogation, my pleas for the case to be hastened so that I wouldn’t miss the rare opportunity to pursue a PhD course fell on deaf ears. My colleagues had provided a car and allowance fee for a police officer to go with me to the university so that I could sit the exam. This is a standard procedure. Yet on that day, they were not willing to lend me a hand. I was stuck in pre-trial detention due to Ethiopia’s Anti-Terrorism Proclamation and missed my chance.

“Little did I know that, in just 12 hours, I would be the state’s guest for merely expressing my opinion.”
Seyoum Teshome

The day before my arrest, I had given an interview to Deutche Welle-Amharic radio station about the nation-wide teachers meeting where I commented that, in Ethiopia, expressing one’s own opinion could lead to arrest, exile or possibly death. Little did I know that, in just 12 hours, I would be the state’s guest for merely expressing my opinion.

On 3 October 2016, I was presented in court. I was accused of writing articles and posts on social media sites aiming to incite violence against the government. In addition to the two notebooks and papers they had taken from my house, the investigator had also printed 61 pages of the 58 articles I posted on the Horn Affairs website that year. In total, they brought more than 200 pages of written and printed writings as evidence to support their allegations. I denied all the charges.

Another court session was scheduled in 10 days to allow the police to conclude their investigations. The 10 days lapsed and the police requested an additional seven days to complete their investigations on me while denying me bail.

On 20 October 2016, a jury found there was no evidence to support the police department’s claims. I thought the matter was over but I was immediately accused of contravening the State of Emergency that had been declared on 9 October 2017. A piece of paper with some writing on it was presented as evidence to support the charge.

Barely survived

The Police initially took me to Tolay Military Camp and later transferred me, together with others arrested, to Woliso Woreda Police Station in central Ethiopia, outside Addis Ababa. We were shoved into a 3×5 metres squared detention room where we joined more than 45 other people already there. It was very hard to find a place to sit. I survived suffocation by breathing through a hole beneath the door. After that terrible night, I was taken back to Tolay where I stayed until 21 December, 2016 – 56 days after my arrest.

Access to food in the first 20 days was limited. We were made to walk while crouching with our hands behind our heads. We also walked barefoot to and from the toilet and dining areas. Due to this treatment, three of my fellow detainees suffered cardiac arrest. I don’t know whether or not they survived. I also heard that a woman’s pregnancy was terminated.

Every day, a police officer came to our room and called out the names of detainees to be taken for the so-called “investigation.” When they returned, the detainees had downtrodden faces and horrible wounds on their backs and legs. Waiting for one’s name to be called was agony.

The healing wound on the back of Seyoum’s leg after being beaten with wood and plastic sticks while in detention.

It took eight days before my name was finally called. I sat in front of five investigators flanked on either side by two others. While I was being interrogated, detainees in another room were being beaten. I could hear them crying and begging their torturers to stop.
Moved by what I had witnessed, I decided to secretly gather the detainees’ information. It didn’t take long before I was discovered by the authorities. On a hot afternoon, they came to my room and called my name. A group of investigators ruthlessly began beating me, to the point where I fainted three times. The beatings were unbearable so I finally confessed to collecting information in the camp. The chief investigator was then called in so that I could also confess to him.

Undeterred

By then, I had gained enough strength to renounce my earlier confessions which angered the Chief Investigator very much. He drew a pistol and threatened to kill me for making a fool out of them. I stretched turned around and spread my arms wide. Then, I said, “Fear of death doesn’t make me confess against myself! Go ahead, shoot!”

Amazingly, the commander ordered me to go to my room and take a shower. I didn’t believe it. I still don’t. I quickly ran off. I was released a little over two weeks later.

Though I finally left Tolay, those memories and emotions are still with me. Though I am still afraid of another arbitrary arrest and being sent back to prison, what I fear more is the totalitarian state that complete denies freedom. . While there, I told myself that, if I made it out, I would raise international awareness on the government’s outrageous treatment of prisoners.

I will continue to do so as long as Tolay exists.


By Seyoum Teshome

28 March 2017, 18:52 UTC

© 2017 AMNESTY INTERNATIONAL

“Majority of the people favour extension of the state of emergency” Siraj Fergessa

The Ethiopian government has relaxed some of the restrictions on civil liberties imposed under a state of emergency declared on October 9, 2016. Curfews imposed near industrial sites and mega projects are no longer in effect, while the Command Post formed to enforce the decree can no longer arrest suspects without having court warrants issued, Siraj Fergessa, minister of Defense and secretary of the Command Post, disclosed today at a press briefing.
Neither security forces can enter and search private premises without orders from courts and they are denied the ability to detain suspects incommunicado, the Minister said.

Siraj Fergessa, minister of Defense and secretary of the Command Post

​However, he stopped short of disclosing if and whether the state of emergency be lifted within the six-month deadline the government set upon passing the decree, attributing it to lingering security concerns and “isolated attempts” for violent protests. The Minister disclosed that surveys carried out by the government show that “majority of the people” polled favour the possible extension of the state of emergency.

Massive, recurrent and widespread violent protests ignited in Oromia, Amhara and Southern regional states mid-last year have forced the cabinet of Prime Minister Hailemariam Desalegn to declare a state of emergency, the first of such measure since the EPRDF took power in 1991.


Source: Addis Furtune

PUBLISHED ON MAR 15,2017 [ VOL 17 ,NO 880]